Zwarte Weduwe

Uiterlijk

• De zwarte weduwe is meestal glanzend zwart, met een rode zandlopervormige markering op de onderzijde van haar buik.

• Vrouwelijke zwarte weduwen zijn veel groter dan de mannetjes, meestal rond 1,5 tot 2 cm lang, terwijl mannetjes klein en minder opvallend gekleurd zijn.

Gedrag

• Ze zijn nachtactief en bouwen vaak onregelmatige, rommelige webben dicht bij de grond of in donkere hoeken.

• De naam "weduwe" komt van het cannibalistische gedrag van sommige vrouwtjes: ze kunnen hun mannetje eten na de paring. Dit gebeurt echter niet altijd.

Voeding

• Ze eten voornamelijk insecten zoals vliegen, muggen en kevers die in hun web vast komen te zitten.

• Ze injecteren gif via hun beet om hun prooi te verlammen en vervolgens op te lossen zodat ze het kunnen opzuigen.

Gif en gevaar voor mensen

• Het gif van een vrouwelijke zwarte weduwe bevat neurotoxinen, die het zenuwstelsel beïnvloeden.

• Bij mensen kan een beet pijn, krampen, misselijkheid en zweten veroorzaken.

• Een beet is meestal niet dodelijk voor gezonde volwassenen, maar kan gevaarlijk zijn voor kinderen, ouderen of mensen met een zwak immuunsysteem.

• Mannetjes zijn over het algemeen ongevaarlijk voor mensen, omdat hun kaken te klein zijn om echt te bijten.

Verspreiding

• Zwarte weduwen komen voor in veel delen van de wereld, vooral in warme klimaten.

• Ze wonen vaak in beschutte plekken, zoals houtstapels, kelders, schuren of onder stenen.

Reproductie

• Vrouwelijke zwarte weduwen kunnen meerdere keren paren, maar het eerste paren is het meest bekend.

• Ze leggen honderden eitjes in een zijden cocon, waaruit kleine spinnen komen die al snel zelfstandig zijn.