De Koeneusrog (Cownose Ray)

De koeneusrog is een rog die bekendstaat om zijn karakteristieke, ingedeukte snuit die lijkt op de neus van een koe. Ze behoren tot het geslacht Rhinoptera en zwemmen vaak in grote, elegante scholen.

Uiterlijk

• Een ruitvormige, platte schijf met brede "vleugels".

• De snuit bestaat uit twee afgeronde lobben met een inkeping in het midden.

• De bovenkant is meestal bruin, olijfkleurig of goudachtig; de onderkant licht of wit.

• Ze hebben een lange, dunne staart met een of twee giftige stekels.

• Hun tanden vormen harde, platte tandplaten waarmee ze schelpen kunnen kraken.

Gedrag

• Koeneusroggen bewegen zich voort door met hun borstvinnen te "vliegen".

• Ze zwemmen vaak in grote scholen die soms duizenden dieren kunnen omvatten.

• Ze zijn nieuwsgierig en vaak vreedzaam tegenover duikers en snorkelaars.

• Wanneer ze foerageren, wervelen ze zand op of gebruiken ze hun snuit om prooien te vinden.

Voedsel

• Ze eten vooral harde prooidieren: oesters, mosselen, schelpdieren, slakken en krabben.

• Hun sterke tandplaten zijn gespecialiseerd in het kraken van harde schelpen.

• Ze zoeken hun voedsel meestal in ondiepe kustzones of estuaria.

Leefgebied

• Koeneusroggen komen voor in warme, tropische en subtropische kustwateren.

• Ze leven in baaien, riviermondingen, lagunes en ondiepe kustzones.

• Sommige soorten maken lange seizoensgebonden trektochten.

Voortplanting

• Koeneusroggen zijn levendbarend: de embryo's ontwikkelen zich in het moederdier.

• Ze krijgen zeer weinig jongen, meestal slechts één per jaar.

• De draagtijd is lang (ca. 11–12 maanden), waardoor het lang duurt voordat populaties herstellen.

• Pasgeboren roggen zijn kleine versies van hun ouders en kunnen vrijwel meteen zwemmen.

Relatie met mensen

• Ze zijn niet agressief en steken alleen ter verdediging.

• In aquaria zijn ze populaire dieren vanwege hun sierlijke zwembewegingen.

• Omdat ze vaak schelpdieren eten, zijn ze soms onderwerp van discussie bij visserijbelangen.

Interessante weetjes

• Hun migraties kunnen indrukwekkend groot zijn, soms honderden kilometers.

• Wanneer ze in grote scholen zwemmen, vormen ze prachtige, golvende patronen.

• Ze gebruiken elektroreceptoren in hun snuit om dieren onder het zand te detecteren.