Diklipharder

De dikkopharder is een vissoort uit de harderfamilie (Mugilidae) en komt voor in kustwateren en brakke gebieden van Europa, waaronder ook Nederland.

Algemene kenmerken

De dikkopharder is een middelgrote tot vrij grote vis die meestal 30–60 cm lang wordt, met uitschieters tot rond de 70 cm. Hij heeft een gedrongen, stevige bouw, wat ook de naam verklaart. De kop is relatief groot en stomp. Een belangrijk kenmerk is de dikke bovenlip, die duidelijk forser is dan bij andere hardersoorten.

De kleur is meestal grijs tot zilverachtig, met een lichtere buik. De schubben zijn groot en stevig, en de vinnen zijn vrij kort maar krachtig.

Leefgebied

Dikkopharders leven vooral in:

• Zeeën en kustwateren

• Estuaria en riviermondingen

• Havens, lagunes en brakke meren

Ze kunnen goed omgaan met wisselende zoutgehaltes en zwemmen soms ook ver rivieren op, zolang het water niet te zoet en niet te koud wordt.

Gedrag

Het is een scholenvormende vis die vaak in groepen rondzwemt, vooral langs kusten en in havens. Ze zijn actief overdag en bewegen zich meestal dicht bij de bodem of net daarboven.

Dikkopharders staan bekend als voorzichtig en schuw, wat ze lastig maakt om te vangen voor sportvissers.

Voedsel

De dikkopharder is voornamelijk een bodemeter. Hij voedt zich met:

• Algen en diatomeeën

• Organisch materiaal (detritus)

• Kleine ongewervelden zoals wormen en kreeftachtigen

Met zijn dikke lippen en speciale bekstructuur kan hij voedsel van stenen, zand en modder schrapen.

Voortplanting

De voortplanting vindt meestal plaats in zouter zeewater, buiten de estuaria. De eitjes en larven ontwikkelen zich op zee. Jonge vissen trekken later naar ondiepere, voedselrijke kust- en brakwatergebieden om op te groeien.

Dikkopharder in Nederland

In Nederland wordt de dikkopharder regelmatig waargenomen in:

• De Waddenzee

• De Zeeuwse wateren

• Havens en riviermondingen

Hij wordt vaak verward met andere hardersoorten, maar is te herkennen aan zijn forse kop en dikke lippen.

Economisch en ecologisch belang

• Wordt beperkt commercieel bevist

• Speelt een rol in het ecosysteem door het opruimen van organisch materiaal

• Is eetbaar, maar in Noordwest-Europa geen populaire consumptievis